Deze brieven zijn gestuurd door cursisten.

Wij willen hun gedachten over onze methode u niet onthouden Ook u kunt uw ervaring over onze methode aan andere mensen laten weten. Hoe u dat kunt doen? Stuur ons een e-mail en wij plaatsen uw verhaal ook op onze website.

Dick toen:
Ik stotter
Bang om te praten
Bang dat mensen naar je kijken
Bang voor het leven.

Dick nu:
Blij als een vogel
Blij met het handvat wat ik heb geleerd
Blij om te leven
Trots op mezelf

Mijn gedachten van de afgelopen 14 dagen, en wat eraan vooraf ging.

Het was voor mij een grote stap om mij voor de cursus op te geven.
Het schaamtegevoel en wat de mensen er wel niet van zouden denken
was voor mij een groot struikelblok. Dit maakte mij onzeker maar aan de andere kant zo verder gaan was ook niet de weg die ik wilde bewandelen. Steeds uitvluchten verzinnen om de telefoon niet op te nemen of om zelf te telefoneren, mijn eigen mening niet te kunnen beargumenteren, sommige woorden niet kunnen zeggen en die veranderen in “dinges”. Zeer lange zinnen zeggen die geen hout snijden of zoals wij in Katwijk zeggen “via Amsterdam naar Leiden gaan”. Na al deze dingen overdacht te hebben was het besluit om naar de cursus te gaan genomen.

De eerste paar dagen van de cursus vond ik erg zwaar, zeer vermoeiend en zeer intensief, maar naarmate de cursus vorderde kreeg ik meer zelfvertrouwen. Vooral de opdracht “ik ben belangrijk” heeft mij veel gedaan. Ik zie nu wel in dat je je niet hoeft te schamen en ik hoop dat ik op deze weg kan blijven gaan en misschien het stottergevoel kwijt zal raken. Ik moet eerlijk bekennen dat ik dat niet helemaal aan mezelf te danken heb maar aan de zeer deskundige leiding van Jolanda & Thea, zij waren aardig doch zeer streng (grapje).
Uit de cursus blijkt dat je niet alleen staat en dat je niet alleen hakkelt of stottert en dat er meerdere zijn met hetzelfde probleem. Je hebt altijd medestrijders bewust en in gedachte om je heen.

Hartelijk bedankt.

John: Stel je voor

Zomaar mensen aanspreken.
Zomaar alles zeggen.
Zomaar voor je mening uitkomen.
Zomaar getuigen van jouw geluk.

Tot voor kort leek mij dat onmogelijk, ach John accepteer het maar hoe
je bent. Dan praat je gewoon wat minder en ben je op een andere manier aardig. JIJ, jij komt er toch niet vanaf, want..........
Wie kent dat niet, zoveel redenen waarom jij het maar moet accepteren.
Maar toch stel je voor....
Stel je voor dat het wel eens zou kunnen, dat heb ik me ook afgevraagd en het klopt, al deze wensen mogen uitkomen. Ik weet het zeker. Wat een zelfvertrouwen, eindelijk een manier om met een gerust hart te mogen zeggen; het mag !!!

Hans: Bevrijdingsdag

Bijna 20 jaar geleden voerde maarschalk stotter een tereur in mijn leven, 20 jaar geteisterd door angst, paniek en vooral onzekerheid.
Angst voor de bakker, voor vrienden, en ja zelfs voor mijn ouders;
paniek bij het zien van die woorden, beginnend met letters van de immer groeiende zwarte lijst; onzekerheid constant aanwezig, langzaam vretend aan het geloof in jezelf. Tot 12 dagen geleden de strijd werd ingezet. Een strijd: alles of niets. Een oorlog in het klein, maar niet minder hevig. Nu 2 Oktober,"de rook is opgetrokken", kan de balans worden opgemaakt: drie doden, angst, paniek en onzekerheid, bevrijd? Nog niet!
Te snel, de laatste vijand loert, geduldig als een sluipschutter, die op zijn kansen wacht. Hoe lang nog?
Een half jaar?
Een jaar?
Een ding is zeker;

Eens komt de bevrijdingsdag.